Op volle toeren

En wat krijg je dan?

Op volle toeren

Agendastress
“Hang de vlaggen maar uit, we mogen weer!” riep onze, tot anderhalf jaar geleden, vaste klant K door de telefoon. “Dus ik wil gelijk een vergaderruimte boeken voor volgende week en voor die week daarna. Twee keer een ochtend, acht personen met koffie en thee. En doe er maar gevulde koeken van de bakker bij. Het is tenslotte een beetje een feestje.”

Ik hang op en bel zus. “Ze mogen weer en ze hebben gelijk twee keer geboekt!” En we doen allebei een dansje. Ze mogen weer. En dat betekent voor de agenda van Pand Raak veel goeds. Er staan weer oranje blokken in (zo geven wij definitieve reserveringen van vergaderruimten er in aan), wat een fijne aanblik.

En wat een fijn gevoel zo op de maandag. De bevestiging dat alle online digitale Teams- en Zoommeetingen ons niet gaan verslaan. Dit wisten we heus wel, immers elkaar live spreken zal altijd de voorkeur hebben boven het zitten achter een scherm. Maar toch heb je ook te maken met beleid binnen organisaties en dat houdt het spannend of ze ook allemaal weer terug gaan komen. Maar voor nu mogen ze weer. En die woorden klinken als muziek in onze oren. Vandaar dat dansje. Al doen we die wel vaker.

Het mag weer. Het kan weer. We doen weer. We gaan weer. Op volle toeren. En we juichen Althans bij Pand Raak. Die agenda willen we graag zo vol mogelijk en het liefst nog voller dan dat. Maar die agenda thuis…

Na het dansje bellen zus en ik nog even verder. Want er is ook nog een boeking in het weekend. Alleen ben ik er in de middag niet om af te sluiten. Er staan in de thuisagenda voor zoon F namelijk twee feestjes op het programma en voor zoon D eentje. In de avond hebben manlief en ik een partijtje. Niet tot laat is het voornemen, want zondagochtend worden beide kleine heren weer verwacht op respectievelijk het voetbalveld en op de tennisbaan en moet er gereden worden. Want ouders mogen tenslotte weer mee en zelfs langs de lijnen blijven staan.

Na de opsomming hoor ik mezelf eerst zachtjes denken en daarna hardop stiekem tegen zus zeggen, “Ik wil de lockdown terug.” Zonder enig moment van twijfel deelt zus mijn mening. Ook bij haar blijken de afspraken in de privé agenda alweer toe te nemen, net als de vlekken in haar nek van de planningstoestanden die het met zich meebrengt.

Hadden we niet met zijn allen afgesproken dat we niet meer terug zouden naar toen? Die toen van toen we allemaal bomvolle agenda´s hadden en geen tijd. Vooral geen tijd voor elkaar. Die toen van toen we allemaal alleen maar aan het rennen, racen en haasten waren. Neen. We zouden het rustig aan blijven doen. Omdat we daar allemaal eigenlijk wel aan toe waren, omdat we het allemaal eigenlijk wel fijn vonden. Zo rustig aan. Zo NIET op volle toeren. Behalve bij Pand Raak dan…

www.pand-raak.nl