Ongemak

Van het koningshuis

Ongemak

Koningsdag. Of ik niet ging werken? vroeg zoon K. Hij weet niet beter dan dat zijn moeder niet zo van het koningshuis is. Dus dan vier je geen Koningsdag en ga je dus werken was zijn logica. Een lichte twijfel popte op. Zou ik dan maar gaan werken? Die vrije dag was er tenslotte niet voor mij. Niet voor de republikeinen, want die geloven niet zo in de monarchie en dus ook niet in het feestje van de Oranjes.

Ik besloot mezelf te trakteren op een dagje niets. Het werd een rondje strand. Toen ik thuiskwam zat zoon K. voor de tv en bekeek de beelden van Willem en zijn meisjes op bezoek in Eindhoven. Ik voelde wat ongemak. Niet alleen bij mij, maar ook bij de Oranjes. De schalks bedoelde blikken van de dames, het lachje van de koning en de allerbeste bedoelingen van het volk rondom het prachtige vijftal. Want ze zagen er goed uit. Dat mag best gezegd.

Er was een gezellige online quiz waar ik vol verbazing een paar minuten bij bleef hangen. Zoon K. vond het wel leuk geloof ik. Ik toog verder, mijn interesse was alweer verdwenen, echter het koningsgezin moest nog even door. ’s Avonds zag ik in het NOS journaal een compilatie van de dag. Ongemak. Dat was wat ik weer zag. De prinsesjes moesten allerhande spelletjes doen en Willem mocht even ‘racen’ tegen autocoureur Doornbos. Die hem liet winnen, zo vertelde de coureur later bij BEAU. Dat vond ik dan weer een beetje lullig.

Die Willem zit het volgens mij allemaal wel een beetje snor. Hij hoeft niet zo nodig. Een fijn en onzichtbaar jet set leven, dat is wat hij wil. Een beetje jagen op zijn eigen landgoed. Met een fijne jet naar zijn huis in Griekenland vliegen. Een beetje varen op zijn speedboot. Gezellig met zijn gezin dineren bij de plaatselijke Griek. Hij wil helemaal niet groots en meeslepend leven. Hij wil de wereld helemaal niet verbeteren. Opkomen voor diegene die dat zelf niet kunnen. Hij wil gewoon Willem zijn en leuke dingen doen.

Maar ja, hij is de Koning… Voor zijn vorstelijke salaris moet hij iets terugdoen. Iets. Een paar spreekbeurten per jaar. Met teksten die hij zelf schrijft. Zijn dankwoord aan het Eindhovense volk vond ik een briljant voorbeeld. Hij zei; “Dit was een Koningsdag om nooit te vergeten – en om hopelijk nooit te herhalen.”. Meesterlijk. Hoe bedenk je het?! Vooral de lach van Maxima om dit prachtige woordgrapje was te zoet. Ongemak. Ik voelde het weer.

Waarom verlossen we dit gezin niet uit hun lijden? Laat ze gaan. We redden het wel zonder ze. We zoeken een slimme en charismatische president met een toffe partner. Zo eentje die er bewust voor kiest om het volk te dienen. Iemand die het leuk vindt. Die er trots op is. Eentje die ergens voor staat. Eentje die hard heeft moeten studeren en werken om ergens te komen. Die met zijn of haar voeten in de klei heeft gestaan. Die de taal van het volk spreekt.

Dan zijn wij (en zij ook) verlost van het ongemak tijdens koningsdag en op vele andere momenten waarop het koningsgezin zich publiekelijk laat bekijken. Dan hoeft Willem zich niet meer als een soort salon-socialist te presenteren. Goede dingen voor te staan, maar in zijn privéleven andere dingen doen. Weg ongemak. Hallo leven!

ps. was getekend door zus L.