‘Joos’

Wel & Wee rond m'n B&B

‘Joos’

“ Joos “

Datums , ik heb er niks mee, kon ze nooit onthouden, verjaardagen , trouwdagen, geboortemomenten… Ze liggen wel in m’n hart, maar een datum er aan koppelen, is bij mij niet mijn sterkste punt. Misschien leef ik wel altijd in t NU of zelfs ver daar vooruit. Ik kijk nooit teveel achterom, wat geweest is kan je niet veranderen, hoogstens lering uit trekken, en er misschien met een voordeeltje mee verder leven.

Hoe anders is dat met verliezen. Dacht niet dat ik ooit zoiets als dit op zou schrijven maar alle cliches zijn waar ! Echt !!
Gister op de dag af twee jaar dat mijn “eigense Joos“ overleed, bizar op 54 jarige leeftijd, lijdend al jaren aan heftige Multiple Sclerose kortweg MS. Maar ironisch genoeg gegrepen door de sneltrein die Kanker heet. Van uitslag naar einde verhaal in ff krap zeven weken. Een nachtmerrie voor een ieder om haar heen en in t bijzonder voor haarzelf.

T laatste traject zo krachtig & sterk , bewonderingswaardig, echt Flessevrienden, ik hoop dat ik nog heel lang op deze aardkloot ben, maar als het zover is hoop ik dat ik de kracht zoals haar heb om met opgeheven hoofd van een ieder die me lief is, waardig afscheid te nemen. En dat is wat ze heeft gedaan, ruimte en tijd gemaakt voor iedereen die op welke wijze dan ook maar belangrijk voor haar was, tot enkele dagen voor haar dood aan toe…
We waren al jong samen , mijn Joos en ik, 18 en 19 dat we trouwden. Zoooo jong, maar zooo verliefd, jong & verliefd zijn is zo heerlijk, echt… jammer dat je daar pas achter komt als je ouder wordt. Hahaha… maar zo gaat dat denk ik , en daar zal ik niet alleen in staan. We hadden al vroeg ons eigen stekkie… hond, paard… nog een hond, nog een paard, eerste eigen bedrijf (Linke Loetje) waar we alle mogelijke en onmogelijke energie in staken, en met succes.

Kinderwens, al heel lang, zeker van haar, groot gezin wou ze, en ik vond 1 wel genoeg. Weet niet waarom, maar zo dacht ik… toen… Nog een zaak erbij, en toen de eerste spruit, prachtzoon (en nog) gevolgd door nog een heel mooi meisjeskind en jaren later nog een superexplosie in huis met als gevolg een superleuke tweeling! Jongetje, meisje…. en t geluk was compleet…

Toen al de openbaring van MS. De acceptatie en t gevecht daartegen was ernstig moeilijk, maar wat deed je t goed, met vallen en weer opstaan. Je was er ondanks je beperkingen voor je gezin, je kids onvoorwaarlijk op nummer één, en kort daarop gevolg door mijzelf. Jep, ik was een plaatsje gezakt door de jaren, maar elke vader & moeder die dit leest weet dat dat zo werkt denk ik… Een goede moeder gaat onvoorwaarlijk voor haar kids….
Met mij leven is niet makkelijk, ik heb creatieve ADHD , zie altijd mogelijkheden in iets, krijg, zie & pak kansen die anderen niet zien of laten liggen, met alle gevolgen van dien, hoge bergen vaak, maar ook diepe dalen. Maar altijd met passie….

Zo nuchter als je was altijd, gaf je je ongezouten mening, en als je t niet zei dan kon ik t wel aflezen aan je gezicht… hahaha, over met wie wel in zee te gaan en met wie niet, je had er een neusje voor, voor de slechteriken & uitbuiters, opslurpers van mijn energie, daar waar ik niet zag, zag jij!
Tuurlijk luisterde ik wel dr es niet, maar hé, das mannen eigen. En zeker een Roodzant, als die wat in hun hoofd hebben zal t ook gebeuren, linksom of rechtsom, maar gelukkig was je ook vaak trots…
Trots….
Prachtige eigenschap die weer uit jouw familie lijn komt, en die erfenis met jouw liefde zit in onze kinderen. Want wat zou je trots zijn op ze vandaag de dag. Ook zij worstelen zich door t verdriet. Met een lach en een traan gelukkig. Zoeken hun weg , naar waar en hoe dan, met jou op hun schouder.
Maar wat hadden we je nog graag gehad, gedeeld, t leven geleefd en je lief gehad. Ik ben dankbaar voor 36 prachtige jaren, maar mijn god wat mis ik je. De laatste jaren hadden wij t samen ook heftig, chronische ziektes trekken een spoor in relatie & gezin, maar echt zelfs dat mis ik… en een datum zo als gister is daar een ernstig markeerpuntje van. Rouwen is niet gebonden aan 1 dag, een moment, of herinnering. Rouwen is ook t moment dat er zomaar is, en dan zomaar tussen aanhalingstekens, tis er ineens bij een muziekje, je favoriete koffiekopje, je laatste kledingstuk dat in de kast hangt… een foto.. een plek… of de oogopslag van een van de vier pareltjes die je me schonk, en waar ik zo dankbaar voor ben…

Ik mis je Joos, veel vaak en heftig, ben gelukkig waar ik nu sta, echt, bruis, doe, en onderneem, klim omhoog en soms val ik weer… maar bovenal mis ik je…
En zeker en daar verbaas ik mezelf.. op een datum zoals gister.

15-10-2018 onuitwisbaar… JIJ!

Ik rouw-van-jou,
Marco.