Betutteling

Wel&Wee rond m'n B&B

Betutteling

Vrijdag, en weer een week om, en t was me t weekje wel, hier op logeerkamer De Appelhoeve, flessevrienden.

De eerste week “vol” sinds maanden, wat zeg ik sind begin januari. Hoognodig ook, want ik ben maar ff eerlijk, en mn potjes raakten op.  Normaal rond deze tijd 138 boekingen in mijn agenda, en NU 26!! Maar je krijgt toch overheidssteun Marco? Nou, euh… niet een soort van echt zeg maar. Voor degene die er echt nieuwsgierig naar is, ik krijg 2,62! Jep, je leest het goed, 2.62 wel 13 weken lang hoor, verzekerde de dienst doende ambtenaar me nog wel met een soort van blijdschap in dr stem.  Ik zei nog quasi grappig “gelukkig maar, anders zou ik t echt niet weten hoe ik t zou moeten redden”.

Ik ben weer es degene die overal buiten de pot valt, voor zover er al potjes zijn voor mijn soort. Woon op mijn bedrijf, heb teveel verdiend op t punt van meting, en nog meer van zuks vage antwoorden kreeg ik bij navraag over hoe dat nou kon allemaal…

Pittig detail is ook nog dat de regels per dag veranderen, en niemand maar dan ook nie-mand de juiste regeltoepassing geeft. Ik mag wel koken, maar alleen voor gasten die ook bij me slapen, van daarbuiten niet, mag niet iemand toestaan hier naar t toilet te gaan, mits t de toilet van hun eigen kamer is. Enz … enzovoort.

Tuurlijk hebben ook wij alle tafels op 1,5 meter staan. En van de week zat ik even op een terras op de Markt, en hoe goed mijn collega s ook hun best doen, ik blijf t rare maatregelen vinden die er genomen zijn. Met alle strepen en vlakken, aan en afvoer kanalen, hekken en scheidingslinten.

Ook t inschrijfprotocol vindt ik wel een dingetje. Bent u verkouden? Ziek geweest? Is dit uw vrouw? (nee die is onlangs overleden wou ik nog even “grappen” maar deed t maar wijselijk niet ) Zag dat de dienstdoende terras-in-schrijf-meneer t ook niet zo leuk vond allemaal, dus ik hield mijn gemak maar. Wilt u uw handen desinfecteren, en onderweg niets maar dan ook niets aanraken tot u aan uw tafeltje zit? Ik onderging t maar gelaten. Ik heb de tijd dat er nog schapen werden verhandeld op t Markt(plein) nog meegemaakt, maar ik kreeg echt kleine deja-vuuuutjes. Met mezelf en mijn tafeldame in de hoofdrol, dat dan weer wel !

Zoals ik al zei, ik weet t ook niet… hoe het moet allemaal. Maar hoop dat je mijn mening deelt dat dit toch niet t nieuwe normaal kan worden!

Betutteling, dat woord durf ik wel ff in de discussie te gooien, heb hier ook al twee keer controle gehad, met legitimatieplicht van mijn kids, gezeten aan mijn eigen vertrouwde keukentafel. T moet niet gekker worden toch? Ik word er tegelijkertijdig opstandig van en ook verdrietig.  Spreek oma s die verlangen naar hun kleinkinderen, internationale lovers die elkaar te lang niet hebben gezien  .. Verhalen over mensen die alleen sterven … Hier, angstige gasten met vertwijfeling in hun ogen op mijn stoep, die geeneens meer een hand durven te geven…

T stemt me verdrietig en heel heeeel eerlijk als er niet snel wat veranderd durf ik ook wel te zeggen dat ik mijn vak totaal niet meer leuk vind. Ist zo moeilijk om de verantwoording grotendeels bij onszelf te leggen? Gewoon t nuchtere verstand te gebruiken? Lijkt me niet toch? Nou dan… weg met die absurde 1,5 meter samenlevings regel… neem de risico s in acht, wees zuinig op je lijf & leden en leef! En dan t liefst nog met een ieder om je heen die je lief is.

Vier kleine feestjes, hoogtepunten, bestel een kok of gastheer op locatie, hou t veilig en bescheiden, val er een ander niet lastig mee, kortom RESPECT!  Alleen dan komen we er wel…

Zoeken naar t nieuwe hoe kan zo leuk zijn. Hier bijvoorbeeld afgelopen week, blije gasten. Mooi weer, smeren & keren…

Maar ook prive mooie hoogtepunten. Jongste dochter een rijbewijs eergister, mijn jongste zoon vorige week een huis, en mijn oudste meisjekind  krijgt op t moment dat jullie dit lezen de sleutel van haar nieuwe woning in Lisse. (ze werkt op Schiphol) dus ook die blij!

Veranderingen op komst, voor een ieder, t wordt anders hier in huis, in mijn gezin, op mijn erf, om me heen, mijn dorp, de stad… provincie.. land… wereld…

Laat angst je niet regeren flessevrienden, hou de wind in je zeilen & smile.

Laat de betutteling ons niet uit elkaar drijven, en laten we gewoon bijzonder blijven, buitengewoon bijzonder…

Tot volgende week!